کد خبر : 11196       تاریخ : 1393/02/01 12
مردي با پيام سبز
دوچرخه سوار جهانگرد در گفت گو با "پیغام"

مردي با پيام سبز

پیغام: حدود 10 سال دوچرخه سواري كردم و سپس به كوه نوردي روي آوردم كه باعث شد با طبيعت ارتباط عميق‌تري برقرار كنم. تاكنون به دماوند، علم كوه، سبلان، دنا و زرد كوه صعود كرده‌ام كه مجالي براي ارتباط بيشتر با طبيعت بود.

به گزارش «پیغام»،" محمد تاجران" تا به شهر ما برسد، ده ها كشور آسيايي و اروپايي را ركاب زده و حالا روبه‌رويم نشسته است.از «صلح» و از «سبز» مي‌گويد و حرفه، هدف و فلسفه ی زندگی اش را «سفر» می داند. سال 1355 در مشهد زاده شده و ليساني مكانيك سيالات است. با او در مرور خاطرات‌اش همراه شويد:

 

ديروزهاي دور

از سه چهار سالگي دوچرخه داشتم، و از كلاس سوم دبيرستان به شكل حرفه‌يي وارد عرصه" دوچرخه سوار" شدم. از آن دوران چند عنوان نايب قهرماني و سومي مسابقات دانشگاهي كشور در كارنامه‌ي ورزشي ام ثبت شده است.

 

 

 

ارتباط با طبيعت

حدود 10 سال دوچرخه سواري كردم و سپس به كوه نوردي روي آوردم كه باعث شد با طبيعت ارتباط عميق‌تري برقرار كنم. تاكنون به دماوند، علم كوه، سبلان، دنا و زرد كوه صعود كرده‌ام كه مجالي براي ارتباط بيشتر با طبيعت بود. بعد به دنبال ابزار و شرايطي بودم كه به اهدافم برسم. يك بار حسی در خواب به سراغ من آمد كه انگار راه را نشان‌ام مي‌داد و طنين صدايي با من مي‌گفت تو بايد به دنبال حفظ طبيعت باشي. به هر حال شركت و تمامي شرايط كاري‌ام يعني طراحي اجراي سيستم‌هاي تهويه‌ي مطبوع را به نفع معجزه‌ي «سفر» به فراموشي سپردم. آن گاه «سفر» براي من تبديل به «هدف» شد.

 

ما به درختان نيازمنديم

شركت را تعطيل كردم و پيگير مرحله‌ي آماده ‌سازي، تهيه‌ي تجهيزات، آموختن زبان انگليسي و كار با كامپيوتر شدم.

از آغاز، ايده‌ام «جهان گردي» بود و ضمناً قصد داشتم در ديدار از كشورهاي مختلف، حمايت و علائقم را نسبت به محيط زيست مطرح كنم. با اين دغدغه و با شعار «ما به درختان نيامنديم» از آذر ماه سال 1385 سفر را آغاز كردم. كشور نخستين "پاكستان" بود و پس از يك ماه به هند رفتم. 47 روز در هند و سپس 57 روز در نپال ماندم. بنگلادش، مالزي، تايلند، كامبوج، ويتنام، لائوس، اندونزي، نيوزلند، استراليا، سنگاپور، بورنئو، برونئي، چين، كره، ارمنستان، گرجستان، آذربايجان، قزاقستان، ازبكستان، تاجيكستان، اسلواكي، اتريش، ليختن اشتاين، سوييس، فرانسه، بلژيك، اسپانيا، آندورا و تركيه كشورهاي ديگري بودند كه تا قبل از ورود به ايران در آن‌ها ركاب زدم. بايد تأكيد كنم مهم‌ترين معضل من در اين مسير، مسئله‌ي ويزا بود.

 

 

درخت كاري / درخت ياري

در تمامي كشورها برخورد و استقبال مردم و مسئولين با من خيلي خوب بود. به جز فرانسه در تمامي كشورها با كمك دانش‌آموزان نهال كاشته‌ايم. علاوه بر كاشت نهال در 120 مدرسه، ورك شاپ‌هاي متعددي نيز با موضوع «محيط زيست» برگزار كرده‌ام. در اين روند، تأثير گذاري به حدي بود كه در سوييس بعد از رفتن من «بوك ماركت » گذاشته بودند و كتاب‌هاي دست دوم و شيريني فروخته بودند با اين هدف كه پول فروش را به من برسانند تا سفرهايم تداوم داشته باشد.

 

در بوشهر

پس از ورود به ايران، از قشم به بندر عباس و سپس به بوشهر آمدم. مسیری که الان انتخاب کرده ام از بوشهر به سمت شيراز و سپس به سوی استان لرستان است. در مدتي كه در بوشهر بوده‌ام، ضمن برگزار «ورك شاپ» در برخي مدارس در مدرسه‌ي اتحادو  دبستاني در ريشهر نهال كاشته‌ايم.

 

 

كلام آخر

عدم آگاهي مردم از داشته‌هاي پيرامون‌اش باعث مي‌شود كه انسان به داشته‌هايش عشق نورزد، چرا كه عشق ورزيدن از آگاهي مي‌آيد، مثلاً درباره‌ي كشتي عظيم و كم نظير «رافائل» چند درصد از مردم ارزش‌هاي زيست محيطي‌اش را مي‌دانند. در شرايط فعلي بايد سطح آگاهي جامعه را در مورد مسائل مختلف به ويژه محيط زيست افزايش داد انسان جدا از طبيعت نيست و بنابراين بايد به طبيعت احترام بگذارد. در آمريكا درختي هنوز پا برجاست كه 4600 سال بر زمين سايه گستر است. بياييم. اين شعار را هر روز مرور كنيم كه: ما به درختان نيازمنديم.

__________________

 گفت و گو: امید غضنفر


  منبع: پایگاه خبری تحلیلی پیغام
       لینک مستقیم   :   http://peigham.ir/shownews.aspx?id=11196

نظـــرات شمـــا